We zitten er alweer een paar dagen middenin: de restaurantweek. Alhoewel… dé?

De keuze is tegenwoordig reuze. Je kunt kiezen uit de PUUR Restaurant Week, de Vegetarische Restaurantweek, de Goudse, Alkmaarse, Haagse en Delftse Restaurant Week en zelfs de Restaurantweek Junior. Als ik heel eerlijk ben, geef mijn restaurantweek-portie dan maar aan Fikkie! Ik lust ‘m niet meer…

 

Jaren geleden was het bijzonder. Toen kreeg je de kans om bij een kleine schare (exclusievere) restaurants een speciaal menu te proeven. En dan ook nog eens voor een fractie van de originele prijs. Ongetwijfeld bedacht – of liever gezegd uit New York overgenomen – om ons krenterige Hollanders aan het verstand te peuteren dat lekker eten iets is om tijd en geld voor vrij te maken. Proef het maar, ga sparen en kom dan nog eens terug. Helaas is dit idee z’n doel voorbij geschoten. Het is nu bijna elke week Restaurantweek en ook het (niet exclusieve) eetcafé op de hoek doet mee.

 


 

Het lijkt de uitverkoop wel!

Misschien ligt het aan mij… maar ik vraag me toch echt af waarom dit nodig is. Waarom willen we met z’n allen uit eten voor een habbekrats? En waarom kiezen we er dan ook nog eens voor allemaal hetzelfde menu naar binnen te werken? Alleen omdat het mooi goedkoop is? Is de fun van naar een restaurant gaan niet juist dat iedereen wat anders kan kiezen? En is het niet juist fijn dat je een gerecht kan uitzoeken wat je zelf thuis nooit zou (kunnen) bereiden? En dat je er een wijn bij geschonken krijgt waarvan je nooit had kunnen weten dat juist die er goed bij past? Willen we niet verrast worden door vakmanschap, bijzondere kennis en nieuwe smaken? Blijkbaar is dit allemaal bij lange na niet zo prettig, fijn en fun als tien keer per jaar snel een goedkoop menu naar binnen stouwen tijdens een restaurantweek…

 


 

Ik blijf deze week thuis

Ik heb besloten er niet aan mee te doen. Want als horeca-ondernemers niet eens per jaar voor de leuk, maar tien keer per jaar uit verplichting meedoen met zo’n week, dan kun je wel raden hoe dat menu in elkaar zit. Of hoe dat menu in elkaar moet zitten (ik neem het de ondernemers namelijk niet kwalijk). Eens per jaar een vriendelijk geprijsd menu samenstellen wat weergeeft wat gasten kunnen verwachten (zonder dat ze de volle mep betalen), dat kan nog wel. Daar kun je eventueel op toeleggen. Dat schuif je dan onder marketingkosten of zoiets dergelijks. Maar zo’n menu tien keer per jaar serveren? No way! Dan kun je straks niet meer bestaan.

 


 

Tot na de Restaurantweek

De Restaurantweek anno nu geeft je dus helemaal geen indruk van wat je normaal bij zo’n restaurant kan verwachten. En hoeveel blijft er dan nog over van dat oorspronkelijke idee? Van dat speciale menu (voor een kleine groep mensen die het gelukt is te reserveren) wat je lekker moet maken om later een keer bij dit restaurant je pegels uit te geven? Juist… niks! Daarom weiger ik mee te doen. En spaar ik net zo lang door tot ik het wel kan betalen om te genieten van het (luxe) eten, de wijn, de ambiance, het vakmanschap en de kennis. Dat verdient iedereen die in het restaurant werkt. En dat verdien ik!