Mijn opa wist het niet… maar hij was zijn tijd ver vooruit.

Mijn opa was namelijk al duurzaam toen het woord duurzaam nog niet eens uitgevonden was. Jammer dat ik als 16-jarige puber niet stiekem al een blik in de toekomst kon werpen… Dan had ik geweten dat ik nu wel wat slimme old fashioned groentetuintips kan gebruiken! Want natuurlijk was mijn opa niet hip.

 

Mijn opa was gewoon een man van ‘de oude stempel’. Van de oorlogsgeneratie die zuinig is. Want… je weet maar nooit! Toch zie ik er nu (eindelijk) de charme van in. Mijn opa verbouwde zijn eigen groentjes, ving z’n eigen vis, reed in een spuuglelijke DAF en at bijna al z’n vlees nose-to-tail (tot de hersenen van het kerstkonijn aan toe). Oh, en worsten maken? Dat kon ‘ie ongetwijfeld ook. Als keurmeester was het voor hem namelijk net zo makkelijk om ergens darmen vandaan te halen als zwezerik. Dat zagen de boeren toch als afval… mijn opa wist wel beter!

 


 

Culinaire roots?

Nu denk je dat ik het van hem heb, mijn interesse in allerhande culinaire zaken. Mijn opa at immers zwezerik bij de vleet. Helaas… Die vlieger gaat niet op. Opa verbouwde oer-Hollandse sla, wortelen en prei. Geen uitheemse rucola, citroengras of zelfs maar pompoen. En ik geloof niet dat er bij hem iets anders dan maaltijden uit de schijf van vijf op tafel kwamen. En juist dat vind ik interessant aan foodtrends: we gaan terug in de tijd, maar niet helemaal. Eigen groenten verbouwen is van nu. Maar een moestuin vol Hollandse sla? Laat me niet lachen. Worst maken? Leuk! Maar dan wel met citroen en tijm of limoen, koriander, rode peper en gember.

 


 

Nieuw met een vleugje oud

Oud is dus een nieuwe trend. En nieuw dan? Het lijkt erop dat Ron Blaauw eigenhandig het moleculaire koken de das om gaat doen. Geen tierelantijnen meer in zijn nieuwe Gastrobar, verklaarde hij bij De Wereld Draait Door. Om mij heen hoor ik de laatste tijd steeds meer mensen roepen: “Ik wilde eigenlijk sparen voor een diner bij De Librije*** (of een ander sterrenrestaurant), maar al die streepjes en dat gedoe op het bord… ik ga denk ik maar es naar Ron’s Gastrobar. Kost me maar 15 euro per gerecht!” Kijk, hoe oud is nieuw eigenlijk! Want daar komt dan toch een wel heel ouderwetse aap uit de mouw…

 


 

Oud inzetten voor nieuw

Wij Hollanders willen graag hip eten, maar het mag dus niet teveel kosten. Het nieuwe concept van Ron Blaauw slaat juist daarom aan. En begrijp me niet verkeerd – ik vind het een slim plan van de man en hoop dat zijn idee aanslaat – maar echt goedkoper ga je er niet uit zijn. Ga maar na hoeveel gangen je bij een sterrenrestaurant eet. Je hebt ervoor gespaard en gaat dus voor the full shabang. De gerechten van Ron Blaauw zijn echt niet zo groot als een gemiddeld hoofdgerecht bij het eetcafé op de hoek. Wedden dat je daar dus ook binnen no time vijf (misschien wel meer) van achter je kiezen hebt? Zonder wijn, zonder amuses. Reken je winst maar uit.

 


 

Ook leuk voor opa?

Stiekem zijn we dus allemaal een beetje zoals mijn opa. Nieuwe foodtrends zijn interessant, maar moeten ze wel in ons straatje (of onze portemonnee) passen. Kortom: een onderdeel of element van de trend moet herkenbaar zijn. Dan werkt het. Misschien handig om als ezelsbruggetje te onthouden voor mij… Voortaan ga ik me bij elke trend afvragen ‘Wat zou opa daar nu eigenlijk van vinden?’